Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 ... 10
1
Επικαιρότητα / Μικροί Κρητικοί εθελοντές με... «μεγάλες» ικανότητες
« Τελευταίο μήνυμα από TeamKSN στις Μάιος 06, 2021, 12:37:47 μμ »
Μία ομάδα εθελοντών – μαθητών, έχει βάλει στόχο να αλλάξει ριζικά την όψη των παραλιών της Ιεράπετρας



Πόση ώρα χρειάζεται για να καθαρίσει κανείς μία παραλία από σκουπίδια; Η απάντηση είναι αρκετή. Αυτό ανέφεραν τα μέλη της εθελοντικής ομάδας «Protect Ierapetra Seas», στον Νίκο Παναγιωτόπουλο και την εκπομπή «Κρήτη Σήμερα».

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία μίας ομάδας εθελοντισμού και καθαρισμού των παραλιών της Ιεράπετρας; Όπως ανέφερε ο Γιάννης Ξανθάκης, ένας εκ των υπευθύνων της ομάδας, πέρυσι τον Μάρτιο, με αφορμή ένα σχολικό μάθημα που αφορούσε στο περιβάλλον και τη μόλυνση των θαλασσών, πήραν την απόφαση να λάβουν «δραστικά μέτρα» κι έτσι, το πρώτο τους εγχείρημα υλοποιήθηκε μετά την καραντίνα. Τα μέλη της ομάδας, καθάρισαν τη ναυμαχία της Ιεράπετρας.

Όμως η δράση των παιδιών δε σταμάτησε εκεί. Το απόγευμα της Κυριακής 4 Απριλίου, η ομάδα έσπασε κάθε ρεκόρ, αφού για πρώτη φορά μαζεύτηκαν 34 άτομα τα οποία συνέλλεξαν 40 σακούλες σκουπιδιών. Ανάπλασαν και τα παρτέρια της ναυμαχίας και χλοόκοψαν τα χόρτα που υπήρχαν γύρω από τα τείχη.
«Δημιουργοί» της ομάδας είναι ο Γιάννης Ξανθάκης, η Μαρίνα Χαραλαμπάκη, η Κατερίνα Χαραλαμπάκη και ο Μάνος Πιτοπουλάκης και μέχρι στιγμής, η ομάδα τους αποτελείται από 25 άτομα.

https://www.youtube.com/watch?v=9EbQpX3-lc8&feature=emb_imp_woyt

Πηγή: Νέα Κρήτη
2
Τον Νοέμβριο του 2020 ο φωτογράφος Ηλίας Κοσίντας και η οικογένειά του αποφάσισαν να περάσουν την καραντίνα στο σπίτι τους, στις Σπέτσες, μακριά από την Αθήνα και το εργαστήριό του, ένα από τα λίγα εργαστήρια μαυρόασπρης αναλογικής φωτογραφίας που έχουν μείνει στην Ελλάδα. Για τον Ηλία η καραντίνα ήταν μια δημιουργική περίοδος, αφού εφηύρε κυριολεκτικά ένα πρότζεκτ που ονομάζεται πλέον «Waterlock» και είναι συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς του, των «Watermarks», με παρόμοια τοπία από θάλασσες, επιφάνειες και τον βυθό. Το Waterlock γεννήθηκε μέσα στη χειμωνιάτικη καραντίνα, από τα μέσα Νοεμβρίου μέχρι τον Απρίλιο, και δεν έχει σχέση με τις προηγούμενες φωτογραφίες που τραβούσε τα καλοκαίρια.


«Το κολύμπι σε αυτήν τη φάση ήταν και σαν θεραπεία, οι ψυχρολουσίες δούλεψαν. Ένιωθα μια απίστευτη ευεξία μέσα στο νερό, μετά από δύο λεπτά συνηθίζεις και δεν θέλεις να βγεις. Μπορείς να μείνεις άνετα και δεκαπέντε λεπτά στη θάλασσα, που ποτέ, ακόμα και κατά τη διάρκεια του χ******α, δεν είχε λιγότερο από 16 βαθμούς» λέει.

Σε αυτό το διάστημα εκμεταλλεύτηκε τον καιρό, την απίστευτη διαύγεια του φωτός, τα χρώματα της θάλασσας, τα σύννεφα, συνθήκες που δεν έβρισκε το καλοκαίρι.

Δεν είναι πολύ απλό να ελέγξεις το πλάνο σου μέσα στο νερό που παίζει μπροστά σου, οπότε την καλή φωτογραφία τη διαλέγεις στην επιλογή που θα κάνεις στο τέλος, γιατί η λήψη μπορεί να είναι ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η επιλογή της φωτογραφίας όχι.
 

«Όλο αυτό είχε γίνει εμμονή, ήθελα κάθε μέρα να πηγαίνω στη θάλασσα, ακόμα και όταν είχε πολύ κρύο, ακόμα και τις μέρες που έριξε χιόνι στην Αθήνα. Όπως αυτοί που κυνηγούν τις καταιγίδες, εγώ κυνηγούσα τον κακό καιρό, που ήταν όμως καλός φωτογραφικά. Δεν είμαι χειμερινός κολυμβητής, αλλά σιγά-σιγά συνήθισα. Αυτό που με γοήτευε ήταν πως αυτό που βλέπεις όταν είσαι στην επιφάνεια της θάλασσας είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που βλέπεις όταν είσαι στην επιφάνεια μιας βάρκας, για παράδειγμα.

 

Όταν τα μάτια σου είναι ευθυγραμμισμένα με την επιφάνεια της θάλασσας γίνεται ένα παιχνίδι με τον φακό. Το κάδρο μπορεί να μοιάζει μεγάλο και λίγο σουρεαλιστικό, βλέπεις τα σπίτια να επιπλέουν ή να τα σκεπάζει το κύμα. Είναι περίεργο και καμιά φορά ο φακός παίρνει λίγο από τον βυθό και βλέπεις και μέσα και έξω από το νερό. Κυνηγούσα και τις λεπτομέρειες κάτω από το νερό, όπως και στην επιφάνεια, τις αντανακλάσεις, και μου έβγαινε κάτι πιο αφαιρετικό, που επίσης είχε ένα νόημα».

 

Εφοδιασμένος με μια μηχανή σε σκάφανδρο, ο Ηλίας Κοσίντας αγάπησε το κυνήγι του τυχαίου, γιατί, όπως λέει, «δεν είναι πολύ απλό να ελέγξεις το πλάνο σου μέσα στο νερό που παίζει μπροστά σου, οπότε την καλή φωτογραφία τη διαλέγεις στην επιλογή που θα κάνεις στο τέλος, γιατί η λήψη μπορεί να είναι ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η επιλογή της φωτογραφίας όχι. Το αν το φόντο, το βουνό ή τα σπίτια θα είναι μέσα στο κάδρο είναι επιλογή, αλλά το πρώτο πλάνο είναι ρευστό, είναι νερό. Το τυχαίο ήταν αυτό που κινητοποιούσε διαρκώς το ενδιαφέρον μου, το να πηγαίνω να βγάλω σύννεφα και κύματα και να εμφανίζεται μπροστά μου ένα χταπόδι ή να έρχεται πολύ κοντά μου ένας κορμοράνος ή τρεις χήνες να κόβουν βόλτα δίπλα μου. Αυτά σου τα στέλνει ο θεός της φωτογραφίας, είναι αναπάντεχα».

 
Το άλλο που ανακάλυψε ο Ηλίας είναι η χειμερινή εικόνα και δραστηριότητα στο νησί. «Ζώντας πάρα πολύ καιρό χ******α στις Σπέτσες, ανακάλυψα καινούργια πράγματα, είδα τον κόσμο και τη χειμερινή του δραστηριότητα, π.χ. τους καραβομαραγκούς και τους ψαράδες, γιατί οι άλλες δραστηριότητες ήταν κλειστές. Έτσι ένιωσα διαφορετικά τη ζωή του νησιού.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1968, ο Ηλίας Κοσίντας έκανε σπουδές φωτογραφίας στη σχολή Focus. Παρακολούθησε σεμινάρια στην Aegean School for the Fine Arts και υπήρξε μέλος του Φωτογραφικού Κύκλου. Το έργο του επικεντρώνεται στην καθημερινή ζωή, στις απλές αφηγήσεις της και στις ήμερες στιγμές της. Η φωτογραφία του πραγματεύεται την καθημερινότητα ως απώτατη πηγή έμπνευσης και το ασήμαντο ως αισθητική εμπειρία. «Δεν ξεχωρίζω τα θέματα. Επί σειρά ετών φωτογραφίζω ζώα, κάνω πορτρέτα, δεν ξεχωρίζω τη φωτογραφία θεματικά, πάω να βγάλω κάτι και μπορεί να γυρίσω με κάτι άλλο. Με πηγαίνει μόνο του το θέμα» λέει. Όσο για τη φωτογραφία, σήμερα παρατηρεί μια επιστροφή κυρίως των εικαστικών φωτογράφων στο φιλμ, αλλά το μεροκάματο, όπως λέει, βγαίνει από ψηφιακές μηχανές, «γιατί κανένας πελάτης δεν θα σου πληρώσει τυπώματα, δείγματα. Είναι και θέμα επικαιρότητας, οι εφημερίδες δεν μπορούν να περιμένουν, θέλουν να έχουν μια φωτογραφία μέσα από τη Βουλή ή το γήπεδο κατευθείαν. Η αμεσότητα του μέσου είναι κάτι σημαντικό για την είδηση».







Πηγή: Lifo - Αργυρώ Μποζώνη
3
Επικαιρότητα / Μια φαρμακοποιός έφτιαξε το κερκυραϊκό Πάσχα με Playmobil
« Τελευταίο μήνυμα από TeamKSN στις Απρίλιος 28, 2021, 05:19:32 μμ »
Το Πάσχα στην Κέρκυρα είναι ξεχωριστό. Ήδη από τη Μεγάλη Πέμπτη ο κόσμος που μαζεύεται στο νησί για να παρακολουθήσει τα έθιμα της περιόδου πλημμυρίζει τους δρόμους.



Η Μ. Παρασκευή, μάλιστα, είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές μέρες του χρόνου για τους Κερκυραίους. Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 12 το βράδυ, οι λιτανείες περνούν με τη συνοδεία όλων των φιλαρμονικών παίζοντας πένθιμα εμβατήρια από εκκλησία σε εκκλησία. Το βράδυ, τα φώτα σβήνουν και τα μοβ φαναράκια ανάβουν για να συνοδέψουν τον κόσμο που πενθεί. Το Σάββατο σπάνε οι Μπότηδες. Από όλα τα μπαλκόνια και σε κάθε σπίτι του νησιού οι κάτοικοι πετούν στον δρόμο κανάτια και στάμνες, ενώ το έθιμο της Μαστέλας με το χαρακτηριστικό βαρέλι, το νερό και τα κέρματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της όλης διαδικασίας.

 

Η φαρμακοποιός Κωνσταντίνα Κουρή ζει όλα τα παραπάνω κάθε χρονιά και τα περιγράφει με ενθουσιασμό. Κάποια στιγμή αποφάσισε να αναπαραστήσει το Πάσχα και άρχισε να δουλεύει για ώρες κάθε πρωί, πάνω από φιγούρες Playmobil, στο πίσω μέρος του φαρμακείου της. Η ίδια αγαπάει τη διακόσμηση και παρά το γεγονός ότι δεν είχε κάποια ιδιαίτερη σχέση με τα social media, τρέχει τη σελίδα playmo_corfu στην οποία ανεβάζει τις ξεχωριστές της δημιουργίες.

 

Το να χρησιμοποιείς παιχνίδια για παιδιά για να δημιουργήσεις το Πάσχα είναι μια χαρούμενη πινελιά μέσα στη μαυρίλα που μας έχει φάει όλους. Είμαστε έναν χρόνο κλεισμένοι σπίτι μας. Και μόνο που τα βλέπεις σου έρχεται ένα αίσθημα χαράς.
 


Τα έθιμα
«Όλα ξεκίνησαν στην προσπάθειά μου να φτιάξω τη φιλαρμονική εταιρεία της Κέρκυρας, η οποία είναι η πιο παλιά φιλαρμονική. Κάποτε ήταν μέλος και ο μπαμπάς μου. Στα Playmobil οι φιγούρες της ήταν πολύ περίεργες γιατί έχουν μπλε με μπορντό χρώμα και ήταν από την αρχή πολύ δύσκολο να βρω τα σωστά υλικά. Οι φιλαρμονικές από μόνες τους δεν είναι ωραίες σαν εικόνα, οπότε κάπως έπρεπε να τις πλαισιώσω. Μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω το Λιστόν. Το 2018 οι τρεις μεγάλες φιλαρμονικές του νησιού ενώθηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό για όλους μας γιατί ήταν η μια και μοναδική φορά που κάποιος έβλεπε και τρεις μαζί ενωμένες. Οπότε το πρώτο πράγμα που δημιούργησα ήταν η Κυριακή των Βαΐων. Μετά συνέχισα με τους Μπότηδες οι οποίοι σπάνε το Μεγάλο Σάββατο, στις 11 το πρωί, στην πρώτη ανάσταση. Έκανα τα πανιά, τα φεστόνια που λέμε στο νησί, τη Μεγάλη Παρασκευή. Έκανα και τη Μαστέλα, ένα δικό μας, λιγότερο γνωστό έθιμο. Φαντάσου ένα μεγάλο βαρέλι γεμάτο με νερό, που το γεμίζεις με νομίσματα και μετά την πρώτη ανάσταση, κάποιος μπαίνει μέσα για να τα βγάλει. Μερικά πράγματα που έχω φτιάξει, μόνο αν ζεις στην Κέρκυρα μπορείς να τα καταλάβεις. Η πρώτη φιγούρα που έφτιαξα όταν αποφάσισα να κάνω το Πάσχα στην Κέρκυρα ήταν η Λουτσίντα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές του νησιού, μια πάρα πολύ καλή γυναίκα η οποία είχε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να ντύνεται. Όταν την είδαν οι Κερκυραίοι, συγκινήθηκαν γιατί όλοι ξέρουν ποια είναι».



Πώς μια φαρμακοποιός έφτιαξε το Κερκυραϊκό Πάσχα με Playmobil;
Φωτ.: Χριστόφορος Κορακιανίτης
 

Η έρευνα
«Μαθαίνω πάρα πολλά πράγματα στην προσπάθειά μου να δημιουργήσω καινούριες φιγούρες, γιατί είναι το χόμπι μου και πλέον, επειδή έχω γίνει πολύ γρήγορη στο να τις φτιάχνω, ψάχνω συνέχεια καινούρια ερεθίσματα, καινούριους τρόπους και καινούρια υλικά. Οπότε έχω μπει σε μια διαδικασία να διαβάζω όλη την ιστορία της Κέρκυρας γιατί κάπου πρέπει να βρω ερεθίσματα. Για παράδειγμα, τις φορεσιές δεν τις γνώριζα, το ντύσιμο του χωριού, το τι φορούσε η νόνα μου, η γιαγιά μου».

 

Η Κωνσταντίνα ξεκίνησε να ασχολείται με τα Playmobil πριν δυο χρόνια. Αφορμή ήταν η βιτρίνα στο φαρμακείο της. Βρήκε αρχικά ένα κουκλόσπιτο και το αγόρασε. Τότε ανακάλυψε ότι στη δεκαετία του ’80 και του ’90 η Playmobil είχε βγάλει απίστευτα κομμάτια που δυστυχώς σήμερα δεν κυκλοφορούν στην αγορά. Έτσι άρχισε να ψάχνει την ιστορία τους και να ανακαλύπτει τον κόσμο των βικτωριανών Playmobil. Όταν αποφάσισε να δημιουργήσει τις φιλαρμονικές, απευθύνθηκε στην Εύα, τη διαχειρίστρια ενός άλλου λογαριασμού στα social και χάρη σε εκείνη ξεκίνησε να ασχολείται εντατικά.

 

Πώς μια φαρμακοποιός έφτιαξε το Κερκυραϊκό Πάσχα με Playmobil;
Φωτ.: Χριστόφορος Κορακιανίτης
Πώς μια φαρμακοποιός έφτιαξε το Κερκυραϊκό Πάσχα με Playmobil;
Φωτ.: Χριστόφορος Κορακιανίτης
 
 

Πάνω απ’ όλα χόμπι
«Δεν εμπορεύομαι τίποτα, είναι το χόμπι μου. Με ρωτούν καθημερινά αν πουλάω τις φιγούρες. Έκανα δύο λαμπάδες σε έναν διαγωνισμό, σε συνεργασία με μια φίλη μου που έχει μια άλλη σελίδα, για να τις κάνουμε δώρο και έχει γίνει πανικός, αλλά δεν έχω ούτε τον χρόνο ούτε την όρεξη. (σ.σ. να ασχοληθώ εμπορικά). Μετά τι χόμπι θα έχω; Αν το κάνω, δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να το αγαπάω τόσο. Το να κάνω 100 φιγούρες Playmobil από τη φιλαρμονική της Κέρκυρας, και να τις κάνω για εμένα είναι τελείως διαφορετικό από το να πω “εγώ αυτήν τη φιγούρα θα την πουλήσω”, γιατί μία στις τόσες φιγούρες μου μπορεί να έχει μια ατέλεια, να μη μου έχει κολλήσει καλά μια φουντίτσα ή ένα κόσμημα και να μη με νοιάζει πολύ γιατί έχω κάνει άλλες 90 σωστές. Αν αρχίσω να κάνω παραγωγή προς πώληση θα πρέπει να είναι όλες στην εντέλεια».

 

Η επιβράβευση
«Το πιο ωραίο σχόλιο που διάβασα το ανέβασε ένας κύριος 60 χρονών. Έκανε repost μια φωτογραφία στην οποία απεικονίζονται Μπότηδες που σπάνε και έγραψε από πάνω “είχα να χαρώ τόσο πολύ από παιδί όταν μου έφερε ο παππούς μου το πρώτο Playmobil”. Ξαφνικά βλέπεις ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, που ουσιαστικά έχουν τις πιο δυνατές αναμνήσεις από τα Playmobil γιατί στην εποχή τους ήταν τα μοναδικά παιχνίδια, να κάνουν repost και λες “κέρδισα κάτι σημαντικό που έκανα γνωστά τα Playmobil πάλι”.
 


Το να χρησιμοποιείς παιχνίδια για παιδιά για να δημιουργήσεις το Πάσχα είναι μια χαρούμενη πινελιά μέσα στη μαυρίλα που μας έχει φάει όλους. Είμαστε έναν χρόνο κλεισμένοι σπίτι μας. Και μόνο που τα βλέπεις σου έρχεται ένα αίσθημα χαράς».

Πηγή: Lifo - Γιώργος Ψωμιάδης
4
Επικαιρότητα / Πώς έγινε η Ελλάδα πρωταθλήτρια οδικής ασφάλειας στην Ευρώπη
« Τελευταίο μήνυμα από TeamKSN στις Απρίλιος 28, 2021, 03:53:23 μμ »
O KOΡΩΝΟΪΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ μέχρι τώρα μόνον αρνητικές επιπτώσεις για τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά «ωφέλησε» την οδική ασφάλεια εξαιτίας του περιορισμού των μετακινήσεων. Αυτό προκύπτει από τα προσωρινά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 2020, σύμφωνα με τα οποία έχασαν πέρυσι τη ζωή τους στους δρόμους της Γηραιάς Ηπείρου περίπου 18.800 άνθρωποι, δηλαδή γύρω στους 4.000 λιγότερους σε σύγκριση με το 2019.

 

Πρόκειται για μία θεαματική μείωση της τάξης του 17%, ενώ ενδεικτικό είναι ότι τον περυσινό Απρίλιο που βρισκόταν το πρώτο κύμα της πανδημίας σε πλήρη έξαρση, καταγράφηκαν στις 25 χώρες της ΕΕ 36% λιγότερα θύματα από τροχαία δυστυχήματα σε σχέση με τον μέσο όρο του ίδιου μήνα τα τρία προηγούμενα χρόνια. Πρωταθλήτρια στη μείωση των θανάτων τον Απρίλιο του 2020 ήταν η Ιταλία με 84% και ακολούθησαν το Βέλγιο, η Ισπανία, η Γαλλία και η Ελλάδα με περίπου 60%. Οι ευρωπαϊκοί δρόμοι παραμένουν σε κάθε περίπτωση οι ασφαλέστεροι παγκοσμίως σε σύγκριση με τις άλλες ηπείρους.

 

Πεζοί και ποδηλάτες
Πεζοί και ποδηλάτες αποτελούν τον πιο αδύναμο κρίκο στις ευρωπαϊκές πόλεις.
 

Η πατρίδα μας μπορεί πάντως να υπερηφανεύεται, επειδή αποτελεί το μοναδικό κράτος – μέλος της ΕΕ που έπιασε τον ευρωπαϊκό στόχο μείωσης των θανάτων σε τροχαία δυστυχήματα για τη δεκαετία 2010 – 2020. Ο συγκεκριμένος στόχος ήταν 50% και η Ελλάδα κατέγραψε για το συγκεκριμένο διάστημα 54% λιγότερους θανάτους, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος περιορίστηκε στο 36%. Τη χώρα μας ακολούθησαν οι Κροατία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Σλοβενία με ποσοστά μείωσης μεταξύ 44% και 42%, ενώ η Γερμανία που διαθέτει τον μεγαλύτερο στόλο οχημάτων στην ΕΕ αρκέστηκε σε 25%.

 

αυτοκινητόδρομοι
Οι νέοι αυτοκινητόδρομοι περιόρισαν τους θανάτους στους ελληνικούς δρόμους.
 

Πάντως η εξαιρετική μας επίδοση οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ολοκλήρωση πολλών χιλιομέτρων ασφαλών αυτοκινητοδρόμων την προηγούμενη δεκαετία, οι οποίοι αντικατέστησαν γνωστές «καρμανιόλες» όπως την παλαιά Εθνική Οδό Κορίνθου – Πατρών, το πέταλο στο Μαλιακό, την επικίνδυνη διαδρομή από το Αντίρριο μέχρι την Ήπειρο, η παράδοση της Εγνατίας Οδού το 2009, κλπ. Θετικό ρόλο έπαιξαν φυσικά και τα αυτοκίνητα νέας γενιάς, επειδή είναι εξοπλισμένα με σύγχρονα συστήματα ασφαλείας και προστατεύουν αποτελεσματικότερα τους επιβάτες τους σε περίπτωση ατυχήματος.

 

Οδηγικά πάντως και με βάση τις εικόνες που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, δεν φαίνεται να υπήρξε κάποια αισθητή αλλαγή προς το καλύτερο στη συμπεριφορά μας στο τιμόνι. Άρα υπάρχουν ακόμη μεγάλα περιθώρια βελτίωσης με μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής από τις μικρές τάξεις του σχολείου (ξεκινούν τον Σεπτέμβριο και μακάρι να μην απαξιωθούν σε ελεύθερες ώρες ψυχαγωγίας, όπως κάποια άλλα), με σωστή εκπαίδευση των υποψηφίων οδηγών και φυσικά με έναν σύγχρονο και αποτελεσματικότερο τρόπο ελέγχου της παραβατικότητας στους ελληνικούς δρόμους. Σημαντικό είναι και το παραμελημένο κομμάτι του σωφρονισμού και της «μετεκπαίδευσης» των κατά σύστημα απείθαρχων οδηγών, ώστε να επανεντάσσονται με ασφάλεια στην κυκλοφοριακή αλυσίδα και να μη συνεχίσουν να λειτουργούν σαν κινητές βόμβες, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει σήμερα.

 

Ποδηλατόδρομος στο Όσλο
Ποδηλατόδρομος στο Όσλο της Νορβηγίας.
 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός, ότι περίπου το 70% των θανατηφόρων τροχαίων δυστυχημάτων εντός των ευρωπαϊκών πόλεων αφορά τους πιο αδύναμους κρίκους της κυκλοφοριακής αλυσίδας, δηλαδή τους πεζούς, τους ποδηλάτες και τους μοτοσικλετιστές. Φωτεινή εξαίρεση δύο ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το Όσλο της Νορβηγίας και το Ελσίνκι της Φινλανδίας, όπου το 2019 δεν έχασε τη ζωή του ούτε ένας πεζός ή ποδηλάτης στους δρόμους τους.

 

Η ΕΕ επιμένει πάντως στη στρατηγική του ‘’Vision Zero’’, το οποίο προβλέπει ιδανικά τον μηδενισμό των θανάτων στο ευρωπαϊκό οδικό δίκτυο έως το 2050. Πιο κοντά σε αυτό το όραμα ζωής βρίσκεται η Σουηδία με μέσο όρο 18 θυμάτων ανά εκατομμύριο κατοίκους για την προηγούμενη δεκαετία και μείωση 29% σε σύγκριση με το 2010.



Πηγή: Lifo - Πέτρος Πιτσίνης
5
Ποιες ξεχώρισαν με τις εμφανίσεις τους
Ακόμα μια τελετή Όσκαρ πέρασε στην ιστορία του θεσμού. Στην 93η τελετή απονομής των κινηματογραφικών βραβείων Όσκαρ όπως άλλωστε αναμενόταν, η ταινία «Nomadland» ήταν ο μεγάλος νικητής, η οποία αποδείχθηκε ο απόλυτος θρίαμβος των φαβορί.

H μεγάλη βραδιά σε πρωτόγνωρες συνθήκες λόγω πανδημίας έφερε ξανά στο κόκκινο χαλί εμφανίσεις από μεγάλους οίκους μόδας. Οι σταρ του Χόλιγουντ είδαμε να φοράνε ξανά μετά από καιρό, δημιουργίες υψηλής αισθητικής, λαμπερά κοσμήματα και σικ αξεσουάρ.

Τι φόρεσαν οι σταρ στο κόκκινο χαλί

Carey Mulligan
Η Αγγλίδα ηθοποιός Carey Mulligan ξεχώρισε φόρεσε Valentino και διακριτικά κοσμήματα Cartier.

https://www.instagram.com/p/COHd_D2Hpda/?utm_source=ig_embed

Zendaya
H Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια Zendaya επέλεξε ένα από τα πιο hot χρώματα της χρονιάς το κίτρινο. Και εδώ ο οίκος Valentino είχε την τιμητική του. Στόλισε το λαιμό της με διαμάντια Bulgari η αξία των οποίων φτάνει τα 6 εκατ. δολάρια.

https://www.instagram.com/p/COHD_biDF-v/?utm_source=ig_embed

Amanda Seyfried
Η Αμερικανίδα ηθοποιός Amanda Seyfried επέλεξε Armani Prive για τη λαμπερή βραδιά

https://www.instagram.com/p/COG_lcttnmn/?utm_source=ig_embed

Andra Day
Η Andra Day με χρυσό σύνολο Vera Wang που έχει σέξι κόψιμο στην κοιλιά.

https://www.instagram.com/p/COHdJagAY0Q/?utm_source=ig_embed

Regina King
Η Regina King
με πληθωρρική δημιουργία Louis Vuitton

https://www.instagram.com/p/COHF-jsn8bi/?utm_source=ig_embed

Margot Robbie
Σικ και φινετσάτη η Margot Robbie με ρομαντική τουαλέτα Chanel.

https://www.instagram.com/p/COHhw1XjzxU/?utm_source=ig_embed

Laura Dern
H Laura Dern επέλεξε Oscar de la Renta στη φετινή τελετών των Όσκαρ

https://www.instagram.com/p/COG78wDhfbg/?utm_source=ig_embed

Maria Bakalova
H Βουλγάρα ηθοποιός Maria Bakalova έκλεψε τις εντυπώσεις με Louis Vuitton. Η 24χρονη κέρδισε διεθνή αναγνώριση για το ρόλο της ως Tutar Sagdiyev στο προωθητικό μπόιτερ Μουράτιμ του 2020.

https://www.instagram.com/p/COGqcO-LfCn/?utm_source=ig_embed

Halle Berry
H Halle Berry με νέο λουκ στα μαλλιά και μοβ δημιουργία του οίκου Dolce & Gabbana.

https://www.instagram.com/p/COHHjPYjN5T/?utm_source=ig_embed


Πηγή: Πρώτο Θέμα
6
Επικαιρότητα / Urban makers στη Κρήτη
« Τελευταίο μήνυμα από TeamKSN στις Απρίλιος 28, 2021, 10:25:52 πμ »
Η ομάδα του Bizrupt Lab πήρε την πρωτοβουλία να ανοίξει τη μεγάλη συζήτηση για το μέλλον των δραστηριοτήτων μιας ιδιαίτερης κατηγορίας δημιουργικών και παραγωγικών ανθρώπων με ξεχωριστά χαρακτηριστικά διοργανώνοντας την πρώτη συνάντηση τους στο Ηράκλειο.
Η δραστήρια ομάδα του Disrupt Lab με βάση το Ηράκλειο της Κρήτης έχει και πάλι κάτι νέο να προτείνει. Σήμερα, το απόγευμα στις 7 στο δημιουργικό χώρο του Comeet ( Λουκά Πετράκη 3) διοργανώνεται μια πρώτη διερευνητική συνάντηση με τους / τις urban makers – με την ευρεία έννοια του όρου στο πλαίσιο της σύγχρονης επιχειρηματικότητας.

Σε ένα σχετικό ενημερωτικό κείμενο των μελών της ομάδας Bizrupt Lab διαβάζω: «Έλα πες το, πιστεύεις ότι το urban makers είναι άλλη μια πιασάρικη λέξη της εποχής. Κι αυτό το “ας ενωθούμε” σου φέρνει στο μυαλό τους τρεις σωματοφύλακες. Η αλήθεια είναι πως πιστεύουμε στο “όλοι για έναν και ένας για όλους”, δεν παλεύουμε όμως με τον ραδιούργο Ρισελιέ. Επίσης, δεν είναι σκοπός μας να ασχοληθούμε με ό,τι είναι trendy. Ετοιμάζουμε, όπως θα κατάλαβες, νέα πράγματα! Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Τι σημαίνει urban makers;

Πρόκειται για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δημιουργούν θαύματα στο πλαίσιο της αστικής οικοτεχνίας. Και τι είναι η αστική οικοτεχνία; Κάθε παραγωγική μονάδα που αναπτύσσεται μέσα σε λίγα τετραγωνικά και στις δραστηριότητες της συμμετέχουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα μέλη μιας οικογένειας ή μια μικρή ομάδα αφοσιωμένων σε έναν κοινό στόχο συνεργατών. Συνήθως επίσης, οι ιδρυτές μίας αστικής οικοτεχνίας διαθέτουν ειδικές γνώσεις για το βασικό αντικείμενο δραστηριότητας της.

Στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης που ζούμε, ακόμα και η αστική οικοτεχνία έχει αλλάξει μορφή από εκείνο το παραδοσιακό μοντέλο που έχουμε στο μυαλό μας. Κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας αστικής οικοτεχνίας είναι η παραγωγή επώνυμων προϊόντων, η ενσωμάτωση της καινοτομίας στα διάφορα στάδια της παραγωγής, η αξιοποίηση των νέων μέσων δικτύωσης, η εξωστρέφεια και η επιδίωξη της γρήγορης πρόσβασης στο ράφι του ηλεκτρονικού ή και του φυσικού καταστήματος.

Η νέα αστική οικοτεχνία έχει διεκδικήσει μερίδιο στην οικονομική ανάπτυξη εν μέσω κρίσης και το έχει κερδίσει με το σπαθί της. Είναι δεκάδες τα παραδείγματα μικρών αστικών οικοτεχνιών που παράγουν ποιοτικά προϊόντα τα οποία συχνά εξάγουν. Μεταποιήσεις, αξεσουάρ, ρούχα, σαπούνια, αναμνηστικά/ σουβενίρ, αγροτικά προϊόντα, προϊόντα/ υπηρεσίες γαστρονομίας, κ.α.

Τι κάνει το Bizrupt για τους urban makers;

Βλέποντας τη δυναμική της Κρήτης σε αυτόν τον τομέα, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε όλους εκείνους τους δημιουργούς (makers) που τους ενδιαφέρει να πάνε την επιχείρησή τους ένα βήμα παρακάτω. Για να ξεκινήσει το Urban Makers Crete να παίρνει σάρκα και οστά, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι η πραγματοποίηση μίας συνάντησης γνωριμίας -to know us better!

Αν είσαι μέλος/ ιδιοκτήτης μιας αστικής οικοτεχνία, σε οποιοδήποτε σημείο της Κρήτης και νιώθεις ότι σε ενδιαφέρει να εξελίξεις ό,τι με κόπο έχεις χτίσει μέχρι τώρα, συμπλήρωσε την φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος που θα βρεις εδώ.

Μου κάνετε πλάκα;

Καθόλου! Στο Bizrupt μιλάμε πάντα με σεβασμό σε κάθε επιχειρηματική προσπάθεια. Σκοπός μας, μέσα από αυτήν τη νέα προσπάθεια, είναι να ενώσουμε τις φωνές των δημιουργικών βιομηχανιών, να τους δώσουμε εργαλεία και πολύτιμη γνώση για να μπορέσουν να ενδυναμώσουν το έργο τους.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν εσένα που δημιουργείς νέα γαστρονομικά προϊόντα, που σχεδιάζεις, τυπώνεις και διαθέτεις online τα δικά σου ρούχα, που φτιάχνεις χειροποίητα παπούτσια που στέλνεις σε όλη την Ελλάδα ή και το εξωτερικό. Κι εσένα που αγαπάς να δημιουργείς, αλλά το σύστημα των online πωλήσεων είναι ο εφιάλτης σου».

Πηγή: Πρώτο Θέμα
7
Επικαιρότητα / To πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο διαμορφώνεται σε χώρο πολιτισμού
« Τελευταίο μήνυμα από TeamKSN στις Απρίλιος 28, 2021, 10:16:37 πμ »
Σε ένα σύγχρονο πολιτιστικό και κοινωνικό χώρο, ανοιχτό σε όλους, δυναμικό κέντρο συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών, φιλοδοξεί η Βουλή των Ελλήνων να καταστήσει το πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο στην οδό Λένορμαν. Οι εργασίες αποκατάστασης και ανακαίνισης του πρώην Δημοσίου Καπνεργοστασίου-Βιβλιοθήκη και Τυπογραφείο της Βουλής των Ελλήνων ολοκληρώθηκαν από τον Οργανισμό ΝΕΟΝ.Οι εργασίες στο κτίριο του πρώην Καπνεργοστασίου έγιναν με χρηματοδότηση του ΝΕΟΝ, με σκοπό να αναδειχθεί σε έναν σύγχρονο πολιτιστικό και κοινωνικό χώρο, ανοιχτό σε όλους, που θα αποτελέσει ένα δυναμικό κέντρο συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών.

Από τα συνολικά 19.000 τ.μ. του κτιρίου, μεγάλο μέρος καταλαμβάνουν σήμερα η Βιβλιοθήκη και το Τυπογραφείο της Βουλής. Η αναμόρφωση αφορά στην ισόγεια βόρεια-βορειοδυτική πτέρυγα, το αίθριο και το κτίριο του πρώην τελωνείου, συνολικής επιφάνειας περίπου 6.500 τ.μ., χώροι οι οποίοι μέχρι πρόσφατα παρέμεναν κλειστοί. Εκπονήθηκαν αρχιτεκτονικές μελέτες και συμβουλευτικές εκθέσεις για τις υποδομές του κτιρίου, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών της Βουλής και τα αρμόδια τμήματά της, και πραγματοποιήθηκαν οικοδομικές εργασίες (επισκευή τοιχοποιών, δαπέδων και κουφωμάτων, βαφές, επίπλωση) και εργασίες ανάπτυξης και επέκτασης δικτύων υποδομής (ηλεκτρικό, υδραυλικό, εκθεσιακός φωτισμός, επικοινωνία/internet, open WiFi, κλιματισμός, συστήματα ασφάλειας και πυρανίχνευσης, αναβατόρια ΑΜΕΑ), που αποτελούν συνέχεια των εργασιών που είχαν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια στους υπόλοιπους χώρους του κτιρίου. Το κόστος της αναβάθμισης ανήλθε σε περίπου 1,2 εκατ. ευρώ και χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον ΝΕΟΝ και τον ιδρυτή του Δημήτρη Δασκαλόπουλο.

Ο χώρος παραμένει στη διαχείριση της Βουλής των Ελλήνων για τη φιλοξενία και διοργάνωση πολιτιστικών και κοινωνικών εκδηλώσεων.
Από τις 12 Ιουνίου έως το τέλος Δεκεμβρίου 2021, αυτός ο νέος χώρος πολιτισμού θα φιλοξενήσει την έκθεση σύγχρονης τέχνης Portals | Πύλη σε διοργάνωση του ΝΕΟΝ και επιμέλεια της Ελίνας Κουντούρη, διευθύντριας του ΝΕΟΝ, και της Madeleine Grynsztejn, Pritzker Director, Museum of Contemporary Art Chicago.

Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Προγράμματος Σύγχρονης Τέχνης 2021, αποτέλεσμα της συνεργασίας της Βουλής των Ελλήνων και του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ, για το επετειακό έτος 2021, με σκοπό την ανάδειξη, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, της δυναμικής των δημοκρατικών θεσμών στις προκλήσεις της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας μέσα από τη διάσταση της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η συνεργασία των δύο φορέων ανακοινώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2020, από τον πρόεδρο της Βουλής, Κωνσταντίνο Τασούλα, τον ιδρυτή του ΝΕΟΝ, Δημήτρη Δασκαλόπουλο και τη διευθύντρια του ΝΕΟΝ, Ελίνα Κουντούρη, σε εκδήλωση στην αίθουσα Γερουσίας του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Καπνεργοστάσιο
Το Καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν ήταν το δεύτερο δημόσιο καπνεργοστάσιο της Αθήνας, εφόσον κρίθηκε ανεπαρκές το πρώτο στην οδό Αριστοτέλους, και κατασκευάστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο. Η μελέτη για την ανέγερση του κτιρίου εκπονήθηκε από τους πολιτικούς μηχανικούς Π. Αθανασάκη και Αν. Λιγδόπουλο και η εργολαβία για την κατασκευή του ανατέθηκε στον πολιτικό μηχανικό Ν. Γαβαλά. Άρχισε να κτίζεται το 1928 και λειτούργησε το 1930. Το κτίριο, με συνολικό εμβαδόν 19.000 τ.μ. και επιφάνεια ορόφου περίπου 6.500 τ.μ., είναι διώροφο με ημιυπόγειο, στεγάζεται με δώμα και αναπτύσσεται σε τετράγωνη κάτοψη διαστάσεων 84x87 μ. Αποτελείται από τέσσερις πτέρυγες, παραταγμένες περιμετρικά του οικοδομικού τετραγώνου, οι οποίες εσωτερικά δημιουργούν μία μεγάλη τετράπλευρη υαλοσκεπή αυλή, 1000 τ.μ. Ο μεταλλικός σκελετός της κατασκευάστηκε από την ελληνική εταιρεία Β.Ι.Ο. Στον χώρο του Καπνεργοστασίου Αθηνών στεγάστηκαν αρκετές καπνοβιομηχανίες, βιομηχανίες κοπής και συσκευασίας καπνού, βιομηχανίες παραγωγής τσιγάρων και πούρων, ενώ λειτουργούσαν αποθήκες, τελωνείο, εστιατόρια για τους εργαζομένους, καθώς και οικία για τον φύλακα του κτιρίου. Κατά καιρούς, τμήματα του κτιρίου χρησιμοποιήθηκαν για άλλες χρήσεις όπως φυλακές, καταφύγιο προσφύγων, και στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα για στέγαση υπηρεσιών όπως το Ελεγκτικό Συνέδριο, η Προεδρία της Κυβέρνησης, το υπουργείο Οικονομικών.

Το 1989, το υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε το Δημόσιο Καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο μαζί με τον μηχανολογικό εξοπλισμό του. Από τις αρχές της δεκαετίας 1990, χώροι του κτιρίου παραχωρήθηκαν στη Βουλή των Ελλήνων για τη στέγαση τμημάτων των εκδόσεων και της βιβλιοθήκης της. Το 2000, με πράξη της Κτηματικής Εταιρίας του Δημοσίου, το κτίριο παραχωρήθηκε εξ ολοκλήρου στη Βουλή των Ελλήνων. Το 2008 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση των εξωτερικών όψεων και το 2016 η αποκατάσταση της μεταλλικής στέγης του αιθρίου. Σήμερα, στο κτίριο στεγάζονται η Διεύθυνση Εκδόσεων και Εκτυπώσεων της Βουλής και το Τμήμα Βιβλιοθήκης Πόλης και Διαχείρισης Συστημάτων Βιβλιοθήκης, το Τμήμα Διατήρησης και Συντήρησης Έντυπου Υλικού και Έργων Τέχνης και, προσωρινά, το Τμήμα Μπενακείου Βιβλιοθήκης και Συλλογών Πολιτικών Προσωπικοτήτων της Διεύθυνσης Βιβλιοθήκης της Βουλής.

Με το μεγαλύτερο μέρος των συλλογών της να φυλάσσονται σε αυτό το εμβληματικό βιομηχανικό κτίριο, η Βιβλιοθήκη της Βουλής επιδιώκει με ανοιχτά αναγνωστήρια και καθημερινές δράσεις εξωστρέφειας να το μετουσιώσει σε συνεκτικό ιστό της περιοχής, κύτταρο πολιτισμού για την τοπική κοινωνία και την ευρύτερη περιοχή.

Πηγή: CNN Greece
8
Επικαιρότητα / 200 χρόνια Επανάστασης και Αντεπανάστασης
« Τελευταίο μήνυμα από TeamKSN στις Απρίλιος 07, 2021, 02:03:38 μμ »


ΣΤΙΣ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟΥ 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης υψώνει τη σημαία της Ελληνικής Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Δυο μέρες μετά εκδίδει στο Ιάσιο την προκήρυξη «Μάχου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος». Πρόκειται για το ιδεολογικό μανιφέστο της Επανάστασης, ένα κείμενο που ξεχειλίζει από τον ρομαντισμό και το φιλελεύθερο πνεύμα της εποχής. Ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, ως εκπρόσωπος του Διαφωτισμού και της νεωτερικότητας, συνδέει την άσκηση των δικαιωμάτων και της ελευθερίας με την ευδαιμονία και τοποθετεί με σαφήνεια τον ελληνικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο χειραφέτησης και αυτοδιάθεσης των λαών.

«Πρὸ πολλοῦ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης, πολεμοῦντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων Δικαιωμάτων καὶ ἐλευθερίας αὐτῶν, μᾶς ἐπροσκάλουν εἰς μίμησιν… Ἡ Εὐρώπη, προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας… Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάση τὰς ἀνδραγαθίας μας… Μάρτυς ἡ Ἰσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσε τὰς ἀηττήτους φάλαγκας ἑνὸς τυράννου...»
Στο φλογερό αυτό κάλεσμα ο Υψηλάντης επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις του έθνους, πραγματικές και φαντασιακές: τους εμπειροπόλεμους οπλαρχηγούς, την ανθούσα ναυσιπλοΐα, τον ενθουσιασμό της ομογένειας, την προπατορική αρετή, το γενναίο φρόνημα. Κάθε μέσο είναι θεμιτό προκειμένου να πείσει τους υπόδουλους Έλληνες να πάρουν τα όπλα. Παρόλο που ήδη γνωρίζει ότι η Ρωσία έχει απορρίψει την ιδέα της Ελληνικής Επανάστασης, γράφει: «Κινηθῆτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῆ μίαν Κραταιὰν δύναμιν νὰ υπερασπισθῇ τὰ δίκαιά μας!» Με όρους σύγχρονης δημοσιογραφικής αργκό θα λέγαμε ότι δεν διστάζει να παίξει την Επανάσταση στα ζάρια.

Το επαναστατικό μανιφέστο κλείνει με εκτενή αναφορά στην κλασική αρχαιότητα και στην πολεμική αρετή των Ελλήνων που «κατέκοψαν» τους βάρβαρους Πέρσες ενώ σε μια επίδειξη ιστορικής ακροβασίας προσδιορίζει τους Τούρκους ως τους  «βαρβαροτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους τους». Τα πάντα στο βωμό της Επανάστασης!

ΛΙΓΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ αργότερα έρχεται η οργισμένη απάντηση από την Κωνσταντινούπολη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ και άλλοι 22 Ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου αφορίζουν μετά βδελυγμίας την Επανάσταση κατακεραυνώνοντας τους «πρωταίτιους» Αλέξανδρο Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσο ως «κακόβουλους, ασυνείδητους, αλαζόνες, δοξομανείς, ματαιόφρονες, τέρατα αχαριστίας, μισελεύθερους, μισογενείς, μισόθρησκους και αντίθεους». Η ηθική απαξίωση δεν αφορά μόνο τους ίδιους αλλά και τους προγόνους τους. Αγνώμονες γιοι αγνωμόνων πατεράδων. Όσοι δε ακολούθησαν τα απονενοημένα σχέδιά τους χαρακτηρίζονται ως «κακοήθεις και ανόητοι».

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Πατριαρχείο αφορίζει τους Έλληνες επαναστάτες και την επαναστατική τους δράση. Έχει προηγηθεί ο αφορισμός του Ρήγα Φεραίου, του Κολοκοτρώνη και της Μπουμπουλίνας. Ωστόσο αυτή τη φορά η παρέμβαση της εκκλησίας είναι πιο κρίσιμη από ποτέ, γιατί αυτή τη φορά η Επανάσταση είναι πιο έτοιμη από ποτέ. Κι όμως οι Άγιοι Πατέρες και εν Χριστώ αδελφοί δεν αρκούνται στον ηθικό στιγματισμό και τις κατάρες προς τους Επαναστάτες αλλά ως δαιμόνιοι ρεπόρτερ σπεύδουν να εξουδετερώσουν την «μπλόφα» του Υψηλάντη περί ρωσικής εμπλοκής αποκαλύπτοντας ότι «ὁ ἴδιος ἐνταῦθα ἐξοχώτατος Πρέσβυς (τὴς ῥωσσικὴς Αὐτοκρατορίας) ἔδωκεν ἔγγραφον πληροφορίαν, ὅτι οὐδεμίαν ἢ εἴδησιν ἢ μετοχὴν ἔχει τὸ ῥωσσικὸν κράτος εἰς αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα καὶ ἀποτροπιαζόμενον τοῦ πράγματος τὴν βδελυρίαν…». Και για όποιον δεν κατάλαβε: Κατακαημένοι ραγιάδες, είστε μόνοι σας στον αγώνα!

 

Το συνοδικό κείμενο αποτελεί μνημείο μίσους κατά της Επανάστασης και ξεδιάντροπης προπαγάνδας υπέρ του Σουλτάνου. Στο μανιφέστο του Υψηλάντη η Πατρίδα παρουσιάζεται γυμνή, εξαθλιωμένη, να επιδεικνύει τις πληγές της και με τρεμάμενη φωνή να ζητάει βοήθεια από τα υπόδουλα τέκνα της. Αντίθετα στο συνοδικό κείμενο οι ραγιάδες φαίνεται να περνάνε ζωή και κότα, ανενόχλητοι και ασκανδάλιστοι, υποτελείς και ωραίοι.


«Μὲ τοιαύτας ῥαδιουργίας ἐσχημάτισαν τὴν ὀλεθρίαν σκηνὴν (…) καὶ ἐπεχείρησαν εἰς ἔργον μιαρόν, θεοστυγὲς καὶ ἀσύνετον, θέλοντες νὰ διαταράξωσι τὴν ἄνεσιν καὶ ἡσυχίαν τῶν ὁμογενῶν μας πιστῶν ῥαγιάδων τῆς κραταιᾶς βασιλείας, τὴν ὁποίαν ἀπολαμβάνουσιν (…) μὲ τόσα ἐλευθερίας προνόμια, ὅσα δὲν ἀπολαμβάνει ἄλλο ἔθνος ὑποτελὲς καὶ ὑποκείμενον, ζῶντες ἀνενόχλητοι μὲ τάς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα των, μὲ τάς περιουσίας καὶ καταστάσεις, καὶ μὲ τὴν ὕπαρξιν τῆς τιμῆς των, καὶ κατ’ ἐξοχὴν μὲ τὰ προνόμια τῆς θρησκείας, ἥτις διεφυλάχθη καὶ διατηρεῖται ἀσκανδάλιστος μέχρι τῆς σήμερον ἐπὶ ψυχικῇ ἡμῶν σωτηρίᾳ…»


Τα προνόμια της θρησκείας και της εκκλησίας πάνω από όλα! Καμία αναφορά σε πατρίδα, έθνος, Ελλάδα και Έλληνες. Αυτές είναι λέξεις μοντέρνες, νεωτερικές, απαγορευμένες. Στη θέση τους συναντάμε τις λέξεις «ραγιάδες», «ρεαγιάδικος», «ρεαγιαλίκι». Η δε βασιλεία του Σουλτάνου περιγράφεται ως «ευμενής, ελεήμων, φιλάνθρωπη, θεόσταλτη, κραταιά και αήττητη». Εφόσον λοιπόν η βασιλεία του Σουλτάνου είναι θεόσταλτη, τότε δεν μπορεί παρά το σχέδιο της Επανάστασης να είναι θεομίσητο και το φρόνημα της δημεγερσίας σατανικό. Ο Θεός μισεί την Επανάσταση, την νεωτερικότητα και τους εκπροσώπους της. Είναι ένας Θεός εκδικητικός, μισάνθρωπος, μεσαιωνικός, που βολεύεται με τον Σουλτάνο γιατί φοβάται τον Ναπολέοντα.

Κι έτσι ο πέλεκυς του αφορισμού και της αιώνιας κατάρας πέφτει βαρύς στα κεφάλια των «αποστατών»:

«Ἐκείνους δὲ τοὺς ἀσεβεῖς πρωταιτίους καὶ ἀπονενοημένους φυγάδας καὶ ἀποστάτας ὀλεθρίους νὰ τοὺς μισῆτε καὶ νὰ τοὺς ἀποστρέφεσθε καὶ διανοίᾳ καὶ λόγῳ, καθότι καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ γένος τοὺς ἔχει μεμισημένους, καὶ ἐπισωρεύει κατ’ αὐτῶν τάς παλαμναιοτάτας καὶ φρικωδεστάτας ἀρὰς (…). Ὡς παραβάται δὲ τῶν θείων νόμων καὶ κανονικῶν διατάξεων (…) ἀφωρισμένοι ὑπάρχειεν καὶ κατηραμένοι καὶ ἀσυγχώρητοι, καὶ μετὰ θάνατον ἄλυτοι, καὶ τῷ αἰωνίῳ ὑπόδικοι ἀναθέματι…»
 
ΜΕΣΑ στους επόμενους μήνες η σπίθα της Επανάστασης στις Ηγεμονίες θα σβήσει και ο Υψηλάντης θα οδηγηθεί στις αυστριακές φυλακές. Ο Γρηγόριος Ε’ και κάποιοι από τους συνυπογράφοντες ιεράρχες θα απαγχονιστούν από τον Σουλτάνο ως προδότες της κραταιάς βασιλείας του εφόσον απέτυχαν να καταπνίξουν την Επανάσταση που φούντωνε στην Πελοπόννησο. Η Ελληνική Επανάσταση και Αντεπανάσταση θα συνεχιστεί με άλλους πρωταγωνιστές. Όμως, ακόμα και μετά την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους, το Πατριαρχείο αμετανόητο θα εξακολουθήσει να στέλνει επιστολές προπαγανδίζοντας σθεναρά την επιστροφή των πιστών ραγιάδων στον τουρκικό ζυγό.

Από την άλλη η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία θα ανακηρύξει τον Γρηγόριο Ε΄ εθνομάρτυρα και άγιο και σύμβολο της εθνεγερσίας κατασκευάζοντας έναν ακόμη εθνικό μύθο μαζί με το κρυφό σχολειό και την κήρυξη της Επανάστασης από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα. Ως απαρχή της Επανάστασης θα οριστεί η 25η Μαρτίου, ημέρα Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, και όχι η 22η Φεβρουαρίου, όταν ο Υψηλάντης κήρυξε την Επανάσταση στη Μολδοβλαχία ή η 21η Μαρτίου, όταν οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τα Καλάβρυτα, ή η 23η Μαρτίου, όταν ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Καλαμάτα.

Ένα προς ένα, όλα τα συμβολικά κλειδιά της Επανάστασης θα καταλήξουν στην εκκλησία. Κι έτσι η εκκλησία θα καταφέρει όχι μόνο να καμουφλάρει το αντεπαναστατικό της παρελθόν αλλά και να ταυτίσει την ύπαρξη του ελληνικού έθνους με τον εαυτό της. Η επίσημη ιστοριογραφία θα κρίνει τον Γρηγόριο Ε’ με επιείκεια θεωρώντας ότι πιέστηκε από τον Σουλτάνο να συγγράψει τον αφορισμό παρά την θέλησή του. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι ο αφορισμός ήταν εικονικός και ότι εν πάση περιπτώσει ανακλήθηκε μυστικά σε άγνωστο χρόνο ενώ άλλοι θα αποδώσουν τον αφορισμό και συνολικά την εχθρική στάση της εκκλησίας προς την Επανάσταση στα σημαντικά προνόμια που απολάμβανε το Πατριαρχείο από τον Σουλτάνο. Όποια ερμηνεία και να υιοθετήσει κανείς για τα πρόσωπα και τα γεγονότα, τα κείμενα έχουν πάντα τη δική τους απαράγραπτη αξία.

Οι απαγορευμένες λέξεις που δεν βρήκαν θέση στο συνοδικό αφορισμό του 1821 θα γίνουν σιγά-σιγά ταυτόσημες της χριστιανοσύνης και της Ορθοδοξίας. Η χρήση τους σταδιακά θα αλλάξει. Το περιεχόμενό τους από νεωτερικό και προοδευτικό θα μεταλλαχθεί σε συντηρητικό και αντιδραστικό. Το παραδοσιακό τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» και το χουντικό σλόγκαν «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» θα επικαλύψουν ως επικοινωνιακά τρυκ την ιστορική αλήθεια.

Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, ως διαχρονικός θεματοφύλακας της ελληνοχριστιανικής πίστης και παιδείας, θα εξοβελίσει τον αφορισμό του Υψηλάντη, όπως και των άλλων Επαναστατών, από την διδακτέα ύλη της νεοελληνικής ιστορίας, νεοελληνικής μυθολογίας καλύτερα, για να προστατέψει το εθνικό φρόνημα και την υπόληψη της εκκλησίας. Από το δε επαναστατικό μανιφέστο του Υψηλάντη θα διασωθεί στα σχολικά βιβλία μόνο η «μπλόφα» της κραταιάς δύναμης που θα υπερασπιστεί δήθεν τα δίκαιά μας.

Σήμερα, ακριβώς 200 χρόνια μετά τη συγγραφή τους, αυτά τα δύο παραγνωρισμένα κείμενα εξακολουθούν να θέτουν με εντυπωσιακή ακρίβεια τα όρια ταλάντωσης του εθνικού μας εκκρεμούς: Από τη μία ο ατελής πλην ηρωικός βολονταρισμός της νεωτερικότητας και από την άλλη το βαθύ, μισανθρωπικό σκοτάδι του καθ’ ημάς μεσαίωνα.
9
ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ κυριαρχήσει στις ζωές μας και στη διεθνή ατζέντα, στην αιχμή της επικαιρότητας βρισκόταν η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, ζητήματα που δεν είναι καινούργια βέβαια, αλλά ξανατέθηκαν πιεστικά στο τραπέζι εξαιτίας μιας σειράς γεγονότων, όπως οι καταστροφικές μεγα-πυρκαγιές σε Αμαζόνιο, Αυστραλία και Σιβηρία, η επιταχυνόμενη αποψίλωση των τροπικών δασών, τα αέρια του θερμοκηπίου, το λιώσιμο των πάγων ως συνέπεια της υπερθέρμανσης του πλανήτη και η αυξημένη συχνότητα των ακραίων καιρικών φαινομένων. Συνθήματα όπως τα «σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά», «το λιγότερο είναι περισσότερο», «πρώτα η γη» έγιναν ξανά επίκαιρα. Η φουριόζα τινέιτζερ Γκρέτα Τούνμπεργκ επέπληττε τους ισχυρούς της Γης από το βήμα του ΟΗΕ με τη viral φράση «Πώς τολμάτε;», οι μαθητές ανά τον πλανήτη οργάνωναν απεργίες για το περιβάλλον, νέα δυναμικά κινήματα αναδύονταν, όπως το Extinction Rebellion. Το ερώτημα που έμπαινε (και μπαίνει) επιτακτικά και επί του οποίου υπήρχε (και υπάρχει) οξεία διένεξη ήταν αν το μέλλον ανήκει στην «πράσινη» αειφόρο ανάπτυξη – κοντολογίς, σε έναν μετακαπιταλισμό «εγκρατή», κοινωνικά ευαίσθητο και φιλικό στο περιβάλλον‒ ή αν, τελικά, η εικόνα αυτή μπορεί να αναστραφεί μόνο με ριζική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, μαζί και του πολιτικοοικονομικού status quo που το καθορίζει.

Διότι, ενώ έχει ξανασυμβεί μια ανθρώπινη κοινωνία να εξαντλήσει τις αντοχές του φυσικού της ενδιαιτήματος από άγνοια, αλαζονεία, απληστία ή και όλα μαζί, ενώ το κλίμα στο παρελθόν επίσης έχει μεταβληθεί, πρώτη φορά στην ιστορία η πίεση του είδους μας στο περιβάλλον είναι τόσο εκτεταμένη και συστηματική –η έκτη μαζική εξαφάνιση ειδών συντελείται ήδη, λένε οι επιστήμονες‒, διαταράσσοντας μέχρι και το κλίμα του πλανήτη.

Ένα εισαγωγικό έργο αναφοράς για το οικολογικό αποτύπωμα του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη, το οποίο έγινε και μπεστ-σέλερ, είναι σίγουρα η Πράσινη ιστορία του κόσμου - Το περιβάλλον και η κατάρρευση των μεγάλων πολιτισμών του Βρετανού ακαδημαϊκού και συγγραφέα Κλάιβ Πόντινγκ (Κέδρος, 2011) που μελετά τη σχέση ανθρώπου-περιβάλλοντος αφότου εμφανίστηκαν οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες σε διάφορους λαούς, τόπους και χρονικές περιόδους, με αφετηρία το Νησί τού Πάσχα. Μια σχέση συχνά ανταγωνιστική, η οποία οδήγησε στο παρελθόν σε εξαφάνιση ολόκληρους πολιτισμούς, κάτι που δεν αποκλείεται καθόλου να συμβεί και στο μέλλον, με τα σημάδια να είναι ευδιάκριτα, μόνο που τώρα δεν θα αφορά έναν συγκεκριμένο λαό ή τόπο αλλά την παγκοσμιοποιημένη, πλέον, κοινωνία της αφθονίας.

Θα μπορούσε, άραγε, να ανακοπεί μια τέτοια πορεία αν «πρασίνιζε» η παγκόσμια οικονομία, και πώς; Η Πράσινη οικονομία - Μια εισαγωγή στη θεωρία, την πολιτική και την πρακτική της επίσης Βρετανίδας και πρώην ευρωβουλευτή Μόλι Σκοτ-Κάτο (Ι. Σιδέρης, 2012) εντοπίζει τη ρίζα του προβλήματος στην αδηφάγα και ουσιαστικά ανεξέλεγκτη οικονομία της αγοράς, αντιπροτείνοντας την ενσωμάτωση της κοινωνίας στο οικοσύστημα. «Οι αγορές και οι οικονομίες οφείλουν να ανταποκρίνονται στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές προτεραιότητες» γράφει χαρακτηριστικά. Στα ενδιαφέροντα του βιβλίου είναι και το παράρτημα όπου ο Άι-Στράτης παρουσιάζεται ως μοντέλο «πράσινου» νησιού.



Ένα από τα πιο ανησυχητικά συμπτώματα της περιβαλλοντικής κρίσης είναι η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, για την οποία τόσος λόγος γίνεται τελευταία. Δύο από τα πιο αξιομνημόνευτα και πιο φρέσκα βιβλία σχετικά είναι η Ακατοίκητη Γη – Μια ιστορία του μέλλοντος του Αμερικανού συγγραφέα και δημοσιογράφου Ντέιβιντ Γουάλας-Γουέλς (Μεταίχμιο, 2019) και το Στις Φλόγες - Το καυτό θέμα της κλιματικής αλλαγής της Καναδής ρεπόρτερ και διανοήτριας Ναόμι Κλάιν (Κλειδάριθμος, 2020).

 Το πρώτο περιγράφει ένα δυστοπικό σενάριο, που όμως βασίζεται σε πολύ πραγματικά γεγονότα και ντοκουμέντα, τα οποία οι ισχυροί του πλανήτη επιμένουν να αγνοούν προκλητικά, καθώς καταγγέλλει, δίχως να κρύβει την αγανάκτησή του. Καταρρίπτοντας μυθεύματα, παρερμηνείες και αυταπάτες που αρνούνται είτε σχετικοποιούν τον κίνδυνο, επισημαίνει ότι «τα πράγματα δεν είναι απλώς άσχημα, είναι πάρα πολύ άσχημα».

 Στο δεύτερο, παραθέτοντας ανταποκρίσεις από τον θνήσκοντα Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο της Αυστραλίας έως τους πνιγμένους στους καπνούς ουρανούς των βορειοδυτικών ΗΠΑ και από το σκληρά δοκιμασμένο από δριμείς τυφώνες Πουέρτο Ρίκο έως το Βατικανό, που δίνει πλέον μεγάλο βάρος στην οικολογία, η Κλάιν εκτιμά ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να αναστραφεί μόνο αν μεταμορφώσουμε τα οικονομικά συστήματα που τη δημιούργησαν. Θεωρώντας τις διαρκώς διευρυνόμενες οικονομικές ανισότητες μέρος του προβλήματος, προτείνει ένα «πράσινο New Deal» που θα αλλάξει, καθώς λέει, ριζικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε, παράγουμε και καταναλώνουμε.



Πώς, όμως, θα μπορούσε να μοιάζει μια οικολογικά συνειδητοποιημένη και ταυτόχρονα ελευθεριακή, αμεσοδημοκρατική, αντιιεραρχική κοινωνία ίσων ευκαιριών και δυνατοτήτων; Μια καλή αρχή είναι να εντρυφήσει κανείς στο έργο και στις ιδέες του Μάρεϊ Μπούκτσιν. Ο κορυφαίος Αμερικανός αναρχοκοινοτιστής φιλόσοφος άσκησε σημαντική επίδραση στο πιο ριζοσπαστικό κομμάτι του οικολογικού κινήματος, το οποίο εντάσσει στην τρίτη μεγάλη επανάσταση, μάλιστα αρκετά βιβλία του, από αυτά που πραγματεύονται ευθέως το οικολογικό ζήτημα από κινηματική σκοπιά, έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά: Τι είναι η κοινωνική οικολογία (Βιβλιοπέλαγος, 2017), Η επόμενη επανάσταση, που προλογίζει η Ούρσουλα Λε Γκεν (Ευτοπία, 2017), Η οικολογία της ελευθερίας - Η ανάδυση και η διάλυση της ιεραρχίας (Αντιγόνη, 2016), Τα όρια της πόλης - Η διαλεκτική της ιστορικής ανάπτυξης των πόλεων (τελευταία έκδοση Παρατηρητής, 1996), Προς μια οικολογική κοινωνία (Παρατηρητής, 1994), Η ριζοσπαστικοποίηση της φύσης (Ελεύθερος Τύπος, 1986), Η οικολογία και η επαναστατική σκέψη (Ελεύθερος Τύπος, 1980).

Πηγή: Θοδωρής Αντωνόπουλος - Lifo




 

 
10


Εμπνέεται από τον Θεόδωρο Κουρεντζή, θαυμάζει τον μυθικό Δημήτρη Μητρόπουλο και μπορεί να μην ήξερε από κούνια πως θα γίνει μαέστρος, ωστόσο η παρότρυνση των γονιών της να μάθει πιάνο και η εμπειρία της στην παιδική χορωδία του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΤ, την οδήγησαν στον δρόμο της μουσικής. Σήμερα, η Άννα- Μαρία Γκούνη είναι η πρώτη γυναίκα μαέστρος και μουσική διευθύντρια της Συμφωνικής Ορχήστρας του Κονρό
(Conroe Symphony Orchestra), στο Τέξας των ΗΠΑ.

Με προπτυχιακές σπουδές στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα και πλέον σε διαδικασία απόκτησης διδακτορικού διπλώματος από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον, η νεαρή Ελληνίδα μαέστρος, που οι καθηγητές της τη χαρακτηρίζουν «φυσικό ταλέντο», καλείται να διαχειριστεί την πρόκληση της διεύθυνσης μιας ορχήστρας εν μέσω πανδημίας.

Οι πρόβες δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει, λόγω της υγειονομικής κατάστασης, αλλά η ίδια ανυπομονεί, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, να πιάσει μπαγκέτα και να οδηγήσει το μουσικό σύνολο στην πρώτη του συναυλία, εφόσον οι συνθήκες το επιτρέψουν, το προσεχές καλοκαίρι. Μάλιστα, είχε την ευκαιρία να συναντήσει -με όλα τα μέτρα- τα μέλη της ορχήστρας (κυρίως εθελοντές) καθώς ήθελε να τους γνωρίσει προσωπικά προτού βρεθεί μπροστά τους στο πόντιουμ.

Τα πρώτα μουσικά βήματα και η παιδική χορωδία του Τρίτου Προγράμματος

Η Άννα- Μαρία Γκούνη γεννήθηκε το 1990 στην Αθήνα και η πρώτη της επαφή με τη μουσική ήταν σε ηλικία μόλις 7 ετών, όταν οι γονείς της την έγραψαν στο ωδείο. Ήταν τότε που άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά της ένας κόσμος γεμάτος παρτιρούρες με νότες και την έκανε να θέλει να φοιτήσει στο μουσικό γυμνάσιο- λύκειο της Παλλήνης και στη συνέχεια στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστήμιου.

Εξηγεί πως υπήρξε τυχερή που όσο ήταν ακόμη παιδί υπήρχε η παιδική χορωδία του Τρίτου Προγράμματος στην ΕΡΤ και την έκανε να δει ...πιο σοβαρά τον μουσικό κόσμο. «Κάθε Σαββατοκύριακο, 3-4 ώρες τις περνάγαμε στην ΕΡΤ. Κι όποτε τύχαινε να έχει και η ορχήστρα πρόβα στα διπλανά στούντιο, ήταν ο μαγικός κόσμος: όποτε έβλεπα την ορχήστρα τρύπωνα από τις πόρτες να κοιτάξω λίγο τι συνέβαινε εκεί μέσα. Τα όργανα, τους μαέστρους, τους μουσικούς... Κάπως έτσι μπήκε ο σπόρος να γίνω μαέστρος», θυμάται.

Ως φοιτήτρια στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο επέλεξε την κατεύθυνση της Διεύθυνσης Ορχήστρας υπό τον καθηγητή Μίλτο Λογιάδη, τον οποίο γνώριζε μέσα από συναυλίες του και την είχε εντυπωσιάσει τόσο για τη μουσική του δουλειά όσο και για την προσωπικότητά του. Στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών ήταν που ήρθε σε επαφή και με τον καθηγητή πιάνου Λάμπη Βασιλειάδη, ο οποίος την παρότρυνε να συνεχίσει τις σπουδές της στις ΗΠΑ.


Το... διάλειμμα στην Αμοργό των ξεχωριστών ανθρώπων

Μετά την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού της, επέστρεψε στην Ελλάδα και οι καλοκαιρινές διακοπές τη βρήκαν στην Αμοργό, όπου η ηρεμία του νησιού -κατάλληλη για μελέτη και έρευνα- και οι καλοσυνάτοι άνθρωποι την κέρδισαν αμέσως. Το κενό δε, που είχε δημιουργήσει η αποχώρηση της δασκάλας μουσικής από το νησί και η ανάγκη των ανθρώπων να εκφραστούν με ήχους την οδήγησαν να πάρει την απόφαση και να μείνει στην Αμοργό για σχεδόν έναν χρόνο.

«Είχα ένα στούντιο 10-15 παιδάκια, την παιδική χορωδία και τη χορωδία ενηλίκων. Έβλεπα κόσμο που ερχόταν κουρασμένος μετά τη δουλειά και συνέβαινε μια μεταμόρφωση στη διάρκεια της πρόβας κι έφευγε χαρούμενος! Έτσι συνειδητοποίησα πως σε μια κοινωνία, η μουσική δένει τους ανθρώπους», λέει η μαέστρος, που μετά το ...διάλειμμα της Αμοργού επέστρεψε στις ΗΠΑ για το διδακτορικό της.

Το απόκομμα της εφημερίδας με τον Κουρεντζή που κρατά από το 2007

Ο Θεόδωρος Κουρεντζής την εμπνέει κι έχει κρατήσει ένα απόκομμα εφημερίδας από την εποχή που δεν ήταν ακόμη τόσο γνωστός όσο σήμερα. «Έίχε μια στάση σώματος που έμοιαζε σαν να ήταν σε "θέωση". Τον είδα και είπα, αυτός ο άνθρωπος κάνει κάτι πολύ σπουδαίο. Και επιβεβαιώνεται αυτό. Το έργο του, εμένα προσωπικά μού δίνει πολλή έμπνευση. Όπως και το να τον ακούω να μιλάει», λέει. Θαυμάζει επίσης πολύ τον μυθικό μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο, «που εκτός από σπουδαίος μαέστρος και μουσικός που είχε κατακτήσει την επιστήμη της μουσικής, ήταν και πολύ ολοκληρωμένη προσωπικότητα ως άνθρωπος».

Στην ερώτηση δε, τι περνά από το ...κεφάλι ενός μαέστρου την ώρα που διευθύνει ένα μουσικό σύνολο, απαντά πως πέρα από τις χιλιάδες σκέψεις που εναλλάσσονται πολύ γρήγορα, αυτό που είναι πολύ σημαντικό είναι να είσαι συγκεντρωμένος και να επαγρυπνείς για τον παραμικρό ήχο γιατί πράγματα που έχει δουλέψει κανείς πολλές φορές, στη συναυλία μπορεί να εξελιχθούν διαφορετικά.

«Αλλιώς χτυπάει η καρδιά στη συναυλία, αλλιώς σε μια πρόβα. Μετά είναι και ο συναισθηματικός παράγοντας. Νιώθεις την ψυχή σου να φουσκώνει με συναισθήματα», τονίζει.

Η παύση στην πράξη της μουσικής και στην... πανδημία

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι μαέστροι κατέβασαν την μπαγκέτα τους και οι ορχήστρες σίγησαν. Πώς, όμως, βιώνει η ίδια αυτή την παύση; «Σκέφτομαι έναν παραλληλισμό. Σίγουρα η πανδημία ήταν μια παύση στη μουσική. Στην πράξη της μουσικής έχουμε τον ήχο κι έχουμε τον μη ήχο, ο οποίος είναι επίσης πολύ σημαντικός. Οι παύσεις και το πού είναι τοποθετημένες μέσα σ' ένα έργο μας δίνουν κάποιες πληροφορίες γι αυτό. Απαντούν σε κάποια ερωτήματα. Γιατί μπήκε εκεί η παύση, τι συμβολίζει; Οπότε για μένα κάτι συμβολίζει και αυτή η φάση. Προσπαθώ να δω το ποτήρι μισογεμάτο και να δω κάτι θετικό -αν υπάρχει- σ' αυτή την κατάσταση. Και ναι, ήταν και είναι μια ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε, να δούμε τι συνέβη, γιατί μας συνέβη αυτό, τι είναι προβληματικό στην κοινωνία μας και να προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε», τονίζει.

Η μεγάλη αγκαλιά της ομογένειας

Στην Αμερική, η Άννα- Μαρία Γκούνη βρήκε μια ...απροσδόκητη αγκαλιά, αυτή της ομογένειας. Μάλιστα, όταν προσκαλούσε κόσμο στην πρώτη της συναυλία, σε μια επίσκεψή της στο προξενείο, όπου είχε πάει για να τακτοποιήσει κάποια χαρτιά, δεν πίστευε ότι θα ανταποκρινόταν τόσο ο ίδιος ο πρόξενος όσο και κάποιοι άλλοι Έλληνες. Οι δε δεσμοί της με την ομογένεια ενισχύθηκαν κατά την τελετή παραλαβής ενός βραβείου από τη Hellenic Society of Texas και «πλέον έχουμε πολύ συχνή επαφή μεταξύ μας», όπως λέει, συμπληρώνοντας πως όλο αυτό της δίνει δύναμη.

Πηγή: Νέο Θέμα
Σελίδες: [1] 2 3 ... 10