Αποστολέας Θέμα: «Η ωραία της ημέρας» επανακυκλοφορεί!  (Αναγνώστηκε 1394 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος maria z

  • "Ξεμαλλιάρης"
  • ************
  • Μηνύματα: 2263
  • Καλοκαιρινή Ενέργεια +6/-0
  • Φύλο: Γυναίκα
«Η ωραία της ημέρας» επανακυκλοφορεί!
« στις: Ιούνιος 11, 2012, 06:40:26 μμ »
                                     

Πόσο μπορούν να μας κυριαρχήσουν τα πάθη της σάρκας; Είναι σε θέση μια γυναίκα αστικής καταγωγής, που χαίρεται τον ανέφελο γάμο της και δεν κρύβει τον έρωτά της για τον νεαρό και επιτυχημένο σύζυγό της, ο οποίος διαπρέπει στη χειρουργική, να εγκαταλείψει την ασφάλεια της οικογενειακής εστίας για να βρεθεί στα επικίνδυνα σαλόνια του πληρωμένου έρωτα, προσπαθώντας να ικανοποιήσει την ακατανίκητη παρόρμησή της για άγριο σεξ, απογυμνωμένο από το οποιοδήποτε αίσθημα και ταυτισμένο με την ταπείνωση;

Η «Ωραία της ημέρας» (εκδ. Μεταίχμιο), που κυκλοφόρησε το 1928 στα γαλλικά, για να μεταφραστεί μόνο το 1960 στα αγγλικά, μπορεί να κατηγορήθηκε κατ’ επανάληψη για πορνογραφία και σαδομαζοχισμό, αλλά εκείνο που συγκλονίζει πριν και πάνω απ’ όλα την κεντρική της ηρωίδα, τη Σεβερίν Σερεζί, είναι, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, κάτι άλλο: το βάρος, η δύναμη και η επιμονή της αγάπης.

Ο Ζοζέφ Κεσέλ σπεύδει να δώσει στην πρωταγωνίστριά του ένα όνομα αντλημένο από το μυθιστόρημα του Λεοπόλδου φον Ζάχερ-Μαζόχ «Η Αφροδίτη με τις γούνες», φροντίζει να οδηγήσει τη Σεβερίν στις πιο απίθανες σεξουαλικές συνευρέσεις, μετατρέποντας το θεσπέσιο σώμα της σε εργαλείο ηδονής, αλλά επιτρέπει να ανθίσει στα βάθη της ψυχής της μια ακατάβλητη αγάπη για τον άντρα, τον οποίο προδίδει καθημερινά.

Είναι το αντιστάθμισμα για την κολασμένη φωτιά που συνεπαίρνει κάθε τόσο το κορμί της Σεβερίν;
Πρόκειται για τον καθρέφτη μιας ασυγχώρητης ενοχής;
Έχει να κάνει με έναν δαίμονα που κατατρώγει από μέσα το αγγελικό πρόσωπο με το οποίο αποκτά σάρκα και οστά η αφηρημένη έννοια της ομορφιάς;

Όσοι έχουν δει την Κατρίν Ντενέβ στον ρόλο της Σεβερίν, στην ομότιτλη ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ, που προβλήθηκε στη Μόστρα της Βενετίας τον Σεπτέμβριο του 1967 κερδίζοντας το πρώτο βραβείο, θα καταλάβουν αμέσως τη συνύπαρξη του διαβόλου με τη μυστηριώδη αύρα μιας τέλειας, σχεδόν θεϊκής παρουσίας, που αποτελεί την επιτομή της αθωότητας και διατρέχει απ’ άκρου εις άκρον το μυθιστόρημα του Κεσέλ.

Η Σεβερίν δεν είναι, ωστόσο, ούτε φιλοσοφική ιδέα ούτε λογοτεχνικό σύμβολο. Είναι μια γυναίκα καταδικασμένη από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή στον μαρτυρικό δυϊσμό της.

Μια γυναίκα που θα σκορπίσει την καταστροφή στους άντρες οι οποίοι θα τη λατρέψουν (εξαιτίας της ο σύζυγος θα καταλήξει ανάπηρος και ο εραστής, γνωριμία του οίκου ανοχής στον οποίο η Σεβερίν δουλεύει υπό το φως της ημέρας, θα κλειστεί πίσω από τα σίδερα), επιφυλάσσοντας για τον εαυτό της κάτι χειρότερο: τον τρόμο της κατάθλιψης και του κενού.

Ο Κεσέλ, που μοίρασε την καριέρα του μεταξύ δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας, θα φιλοτεχνήσει το πορτρέτο της Σεβερίν από τη δέουσα απόσταση: χωρίς την παραμικρή εξιδανίκευση, όπως και με μιαν αδίστακτη κάποτε σκληρότητα, αλλά, ταυτοχρόνως, με μια διάθεση να διεισδύσει στα πλέον αδιερεύνητα σημεία του κόσμου της, αποκαλύπτοντας ξανά και ξανά τον οδυνηρό διχασμό της.

Ένα ρεπορτάζ που επιδιώκει να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση την οποία διερευνά, προσπαθώντας ταυτοχρόνως να ρίξει άπλετο φως, όπως κάνουν πάντα τα καλά μυθιστορήματα, στις ρίζες της κακοδαιμονίας της. Ένα βιβλίο που παρά την ηλικία του δεν παρουσιάζει κανένα ίχνος κόπωσης ή φθοράς.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Ζοζέφ Κεσσέλ γεννήθηκε το 1938 στην Αργεντινή. Ο πατέρας του ήταν λιθουανός γιατρός εβραϊκής καταγωγής και ο Ζοζέφ τα παιδικά του χρόνια στο Όρενμπουργκ της Ρωσίας. Όταν η οικογένειά του μετακόμισε στη Γαλλία, έκανε τις σπουδές του στη Νίκαια και το Παρίσι, λαμβάνοντας εν συνεχεία μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως πιλότος.

Αρκετά από τα μυθιστορήματά του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο: «Η Ωραία της ημέρας» (Λουίς Μπουνιουέλ), «Η περαστική του Σαν-Σουσί» (Ζακ Ρουφιό), «Η στρατιά της σκιάς» (Ζαν-Πιέρ Μελβίλ). Διατέλεσε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

Η κριτική ενέταξε τα βιβλία του στη «λογοτεχνία του επείγοντος», υπογραμμίζοντας τον τρόπο με τον οποίο επηρέασε το γράψιμό του η δημοσιογραφία, αλλά και τις τεχνικές που κληροδότησαν στη δημοσιογραφία τα λογοτεχνικά του κείμενα. Πέθανε τον Ιούλιο του 1979.

Πηγή:ΑΜΠΕ
carpe diem!